Więdnięcie

Warzywa » Więdnięcie

W rejonach o rozwiniętej inspektowej uprawie ogórka często obserwuje się na roślinach wyrośniętych, na początku plonowania, objawy fuzaryjnego więdnięcia. Choroba ta powoduje duże straty. Jeżeli nie można wymienić lub parować podłoża, to zaleca się szczepić ogórki na dyni figolistnej.

W inspektach ciepłych sadzi się, w zależności od odmiany, dwie lub więcej, roślin w oknie. Rozsadę po wyjęciu z doniczki przysypuje się ziemią po same liścienie. Rozsada szczepiona na dyni figolistnej powinna być sadzona płycej, aby miejsce szczepienia znajdowało się 2-3 cm nad powierzchnią kopczyka. Najważniejszym zadaniem jest utrzymanie odpowiedniej temperatury, dlatego na noc inspekty i obkłady powinny być przykrywane matami. Podczas pogody zimnej i pochmurnej roślin nie podlewa się, natomiast w czasie słonecznej i ciepłej podlewa się często. Nie należy zwilżać podstawy łodygi, sprzyja to bowiem występowaniu chorób, toteż podlewa się podstawę kopczyka i wału oraz całą pozostałą powierzchnię pod oknem. Dla utrzymania właściwej wilgotności podłoża i powietrza zaleca się już od kwietnia spryskiwanie roślin. Zbyt suche powietrze sprzyja występowaniu przędziorka chmielowca i mszyc, parch dyniowatych.

Inspekty, zwłaszcza w okresach mroźnej i wietrznej pogody, powinno się wietrzyć bardzo ostrożnie, podnosząc okna zawsze od strony od- wietrznej. Ogórki są bardzo wrażliwe na gwałtowne zmiany temperatury i zimne powietrze może łatwo je zniszczyć. Przy najwcześniejszej uprawie należy utrzymywać okna inspektowe w czystości, aby jak najwięcej światła docierało do roślin. W późniejszym okresie, w dni bardzo słoneczne, zaleca się cieniowanie, np. przez po-sypywanie okien inspektowych piaskiem, Ważnym zabiegiem jest nawożenie pogłówne, które powinno być stosowane systematycznie, począwszy od zawiązywania się owoców. Najczęściej do dokarmiania stosuje się roztwory nawozów. Rośliny młode można dokarmiać co 5-8 dni roztworem 0,2-0,3-procentowym (100 g saletry amonowej + 40 g superfosfatu potrójnego + 60 g siarczanu potasowego na 100 1 wody).

W okresie pełnego owocowania dokarmianie powinno być intensywniejsze, np. co 4-6 dni roztworem bardziej stężonym, 0,3-0,4-procentowym z przewagą potasu (np. 100 g saletry amonowej + 50 g suporfoslatu potrójnego + 150 g siarczanu potasowego). Stosuje się każdorazowo około 1 litra roztworu na roślinę. Dobre wyniki daje dokarmianie roztworem nawozów organicznych, np. rozcieńczoną gnojówką z dodatkiem superfosfatu. Dawki nawozów i częstotliwość dokarmiania powinny być ściśle dostosowane do zasobności podłoża, stanu roślin, ich fazy rozwojowej, dynamiki wzrostu i plonowania. Najlepiej ustalić wielkość dawki na podstawie wyników analizy podłoża.

Należy ponadto 3-4 razy w okresie wegetacji dołożyć podłoża takiego samego, w jakim rosną ogórki. Czynność tę wykonuje się wówczas, gdy młode korzenie ogórków ukazują się na powierzchni kopczyków lub wałów, pokrywając je 5-centymetrową warstwą podłoża. Dołożenie podłoża zasobnego w składniki pokarmowe jest równoznaczne z dokarmianiem. Najważniejszym zabiegiem wpływającym na wczesność i wielkość plonu jest cięcie. Sposób, w jaki tnie się rośliny w inspektach ciepłych, zależy od liczby posadzonych roślin, _ terminu uprawy i odmiany. Cięcie wykonuje się dopiero wówczas, gdy ogórki wznowią wzrost po posadzeniu na miejsce stałe. Rośliny tnie się tym mocniej, im mniejszą ich liczbę posadzono pod oknem. Uprawiając ogórki w terminie najwcześniejszym, gdy utrudnione jest zapylanie przez owady, sadzi się odmiany partenokarpiczne krótkoowocowe (Wilanowski, Iwa,-Skierniewicki), które wytwarzają zawiązki w kącie każdego liścia, przede wszystkim na pędzie głównym. Cięcie tych odmian polega jedynie na odpowiednim przerzedzeniu zawiązków, aby roślina mogła z pozostawionych wykształcić dorodne owoce. Przy uprawie w lutym i na początku marca trzeba usunąć więcej zawiązków niż przy uprawie w końcu marca, kiedy warunki świetlne są lepsze.

Jeżeli sadzi się 2 rośliny pod oknem (np. Warszawski), to można wykonać cięcie następującymi sposobami: 1) pęd główny przycina się za drugim liściem, pędy boczne I rzędu za czwartym liściem, a pędy boczne II rzędu za piątym liściem 2) pęd główny przycina się za trzecim liściem, pędy boczne I rzędu za piątym liściem, a pędy boczne II rzędu za pierwszym zawiązkiem Jeżeli uprawia się krótkoowocowe odmiany gruntowe, a pod oknem sadzi się większą liczbę roślin (4-6), to można je ciąć w sposób następujący: 1) pęd główny przycina się za trzecim liściem 2) pęd główny przycina się za trzecim liściem, a trzy pędy boczne I rzędu za siódmym liściem 3) pęd główny i pędy boczne I rzędu przycina się za czwartym liściem.